Als je in Nederland 'niet lekker in je vel zit', of als je last hebt van 'keuzestress', dan staat er een klein leger aan therapeuten en hulpverleners tot je beschikking. Nog niet zo lang geleden was het not done om te vertellen dat je bij een psycholoog loopt, maar tegenwoordig is het geen taboe meer als je gaat koeknuffelen of lachtherapie volgt, zo ontdekt Stef Biemans. Hoe gewoon is therapie in de rest van de wereld?

In China is de therapeutische industrie een stuk minder groot dan hier. In een wereldstad als Shanghai zijn er maar 100 psychologen op 20 miljoen inwoners. Die kunnen nooit alle problemen aan, en dus komt het op vrijwilligers aan. Zoals Mr. Chen, die als een veredelde brugwachter over de populairste zelfmoordbrug van China patrouilleert. Als hij mensen iets te lang in het donkere water van de Yangtse-rivier ziet turen, gaat hij op ze af en probeert ze op andere gedachten te brengen.

Waar het in China vooral ontbreekt aan professionele hulpverleners, is hulp zoeken voor je problemen in Pakistan nog steeds flink taboe. Winkelier Ilias Memen in Karachi overleefde maar net een grote bomaanslag, waarbij veel van zijn vrienden omkwamen. Toch weigert hij in therapie te gaan. Correspondent Kazim Raza laat het er niet bij zitten en schakelt een van de weinige therapeuten van Pakistan in om de man op straat over te halen hulp te accepteren.

In Los Angeles blijkt tenslotte dat de therapeutische industrie een nieuwe doelgroep heeft gevonden: gestresste kinderen. Omdat kinderen in de VS een overvolle agenda hebben, krijgen ze steeds meer volwassen problemen. Correspondent Josh volgde een therapiesessie, bedoeld om kinderen te laten onthaasten.

De zoektocht naar geluk en het taboe op hulp in Metropolis, zaterdag 20 maart, 20.35 uur, Nederland 3.